P. O. C ബൈബിള്
പഴയ നിയമം
ജോബിന്റെ പുസ്തകം
അദ്ധ്യായം 29
ജോബ് ഉപസംഹരിക്കുന്നു1 : ജോബ് തുടര്ന്നു:
2 : ദൈവം എന്നെ പരിപാലിച്ചിരുന്ന പഴയകാലങ്ങളിലെപ്പോലെ ഞാന് ആയിരുന്നെങ്കില്!
3 : അക്കാലത്ത് അവിടുന്ന് തന്റെ ദീപം എന്റെ ശിരസ്സിനു മുകളില് തെളിക്കുകയും ഞാന് അവിടുത്തെ പ്രകാശത്താല് അന്ധകാരത്തിലൂടെ നടക്കുകയും ചെയ്തു.
4 : ഞാന് എന്റെ ശരത്കാലദിനങ്ങളിലെപ്പോലെ ആയിരുന്നെങ്കില്! അന്ന് ദൈവത്തിന്റെ സൗഹൃദം എന്റെ കൂടാരത്തിന്മേല് ഉണ്ടായിരുന്നു.
5 : സര്വശക്തന് എന്നോടൂകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സന്താനങ്ങള് എനിക്കു ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു.
6 : എന്റെ പാദങ്ങള് പാലുകൊണ്ടു കഴുകി. പാറ എനിക്കുവേണ്ടി എണ്ണ പകര്ന്നു തന്നു.
7 : ഞാന് നഗരകവാടത്തിനു പുറത്തുവന്നു. പൊതുസ്ഥലത്തു ഞാന് എന്റെ ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി.
8 : യുവാക്കള് എന്നെക്കണ്ടു പിന്വാങ്ങി, വൃദ്ധര് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
9 : പ്രഭുക്കള് വാപൊത്തി മൗനം ഭജിച്ചു.
10 : ശ്രേഷ്ഠര് ശബ്ദമടക്കുകയും അവരുടെ നാവ് അണ്ണാക്കിനോട് ഒട്ടിച്ചേരുകയും ചെയ്തു.
11 : എന്നെക്കുറിച്ചു കേട്ടവര് എന്നെ പുകഴ്ത്തി, എന്നെക്കണ്ടവര് അതു സ്ഥിരീകരിച്ചു.
12 : എന്തെന്നാല്, നിലവിളിക്കുന്ന ദരിദ്രനെയും നിരാശ്രയനായ അനാഥനെയും ഞാന് രക്ഷിച്ചു.
13 : നശിക്കാറായിരുന്നവര് എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു. വിധവയുടെ ഹൃദയം ആനന്ദഗീതം ആലപിക്കാന് ഞാന് ഇടയാക്കി.
14 : ഞാന് നീതിയണിഞ്ഞു. അതെന്നെ ആവരണം ചെയ്തു. നീതി എനിക്ക് അങ്കിയും തലപ്പാവുമായിരുന്നു.
15 : ഞാന് കുരുടനു കണ്ണുകളും മുടന്തനു കാലുകളുമായിരുന്നു.
16 : ദരിദ്രര്ക്കു ഞാന് പിതാവായിരുന്നു; എനിക്ക് അപരിചിതനായവന്റെ വ്യവഹാരം ഞാന് നടത്തി.
17 : ഞാന് ദുഷ്ടന്റെ ദംഷ്ട്രങ്ങള് തകര്ക്കുകയും അവന്റെ പല്ലിനിടയില് നിന്ന് ഇരയെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
18 : അപ്പോള് ഞാന് വിചാരിച്ചു: ഞാന് എന്റെ വസതിയില്വച്ച് മരിക്കുകയും മണല്ത്തരിപോലെ എന്റെ ദിനങ്ങള് വര്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.
19 : എന്റെ വേരുകള് നീരുറവകളില് എത്തിയിരിക്കുന്നു. രാത്രിമുഴുവന് എന്റെ ശാഖകളില് മഞ്ഞുതുള്ളികള് പൊഴിയുന്നു.
20 : എന്റെ മഹത്ത്വം എന്നും പുതുമ നശിക്കാത്തതും എന്റെ വില്ല് എന്റെ കൈയില് എന്നും പുതിയതുമാണ്.
21 : എന്റെ വാക്കുകേള്ക്കാന് ആളുകള് ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു; എന്റെ ഉപദേശത്തിനുവേണ്ടി നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.
22 : ഞാന് സംസാരിച്ചുകഴിഞ്ഞാല് അവര്ക്കു കൂടുതല് ഒന്നും പറയാനുണ്ടാവുകയില്ല. എന്റെ മൊഴികള് അവരുടെമേല് ഇറ്റിറ്റു വീണു.
23 : മഴയ്ക്കെന്നപോലെ അവര് എനിക്കുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു. വസന്തവൃഷ്ടിക്കുവേണ്ടി എന്നപോലെ അവര് വായ് തുറന്നിരുന്നു.
24 : ധൈര്യമറ്റ അവരെ നോക്കി ഞാന് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്റെ മുഖപ്രസാദം അവര് അവഗണിച്ചില്ല.
25 : ഞാന് അവര്ക്കു വഴികാട്ടിയും നേതാവുമായി. സൈന്യമധ്യത്തില് രാജാവിനെപ്പോലെയും, വിലപിക്കുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവനെപ്പോലെയും ഞാന് അവരുടെ ഇടയില് വസിച്ചു.